شرط-صفت،-نتیجه-و-فعل

شرط صفت، نتیجه و فعل

بر اساس ماده 234 قانون مدنی شروط ضمن عقد به صورت صحیح سه نوع دارند:

  • شرط صفت
  • شرط نتیجه
  • شرط فعل

‌شرط صفت عبارت است از شرط راجع به کیفیت یا کمیت مورد معامله ‌شرط نتیجه آن است که تحقق امری در خارج شرط شود. ‌شرط فعل آن است که اقدام یا عدم اقدام به فعلی بر یکی از متعاملین یا بر شخص خارجی شرط شود.

در شرط صفت هنگامی که مشخص شود مورد معامله، شرط ذکر شده ضمن عقد را ندارد و در واقع درارای صفتی که ذکر شده نیست کسی که شرط به نفع او شده است خیار فسخ خواهد داشت. برای مثال فرض کنید شما کالایی را خریداری می‌کنید به شرط اینکه ساخت کشوری خاص باشد اما اگر هنگام تحویل این صفت در مورد کالا صادق نباشد امکان فسخ معامله وجود دارد. توجه داشته باشید اگر در قرارداد اسقاط کافه‌ی خیارات ذکر شده باشد به این معنا است که با اراده ی خود حق فسخ را ساقط نموده‌اید.

شرط نتیجه به زبان ساده به معنای آن است که نتیجه یک عمل حقوقی در ضمن عقد شرط شود نه خود عمل حقوقی و در صورتی که خود عمل حقوقی شرط شود به آن شرط فعل گفته می‌شود. بر اساس ماده 237 قانون مدنی هر گاه شرط در ضمن عقد شرط فعل باشد اثباتاً یا نفیاً کسی که ملتزم به آنجام شرط شده است باید آن را بجا بیاورد و در صورت‌ تخلف طرف معامله میتواند به حاکم رجوع نموده تقاضای اجبار به وفاء شرط بنماید.

همچنین بر اساس ماده 239 همین قانون هر گاه اجبار مشروط علیه برای انجام فعل مشروط ممکن نباشد و فعل مشروط هم از جمله اعمالی نباشد که دیگری بتواند از جانب او‌ واقع سازد طرف مقابل حق فسخ معامله را خواهد داشت. و در آخر طرف معامله که شرط به نفع او شده میتواند از عمل به آن شرط صرف نظر کند که در این صورت مثل آن است که این شرط در معامله قید‌ نشده باشد لیکن شرط نتیجه قابل اسقاط نیست.

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *