دستور-موقت

دستور موقت دادرسی فوری

دستور موقت (دادرسی فوری) شباهت هایی با  تأمین خواسته دارد اما در ذات این بحث، محدوده دستور موقت از تأمین خواسته بیشتر می‌باشد. با استناد به ماده 310 قانون آیین دادرسی مدنی در اموری که تعیین تکلیف آن فوریت دارد، دادگاه به درخواست ذی‌نفع برابر مواد زیر دستور موقت صادر می‌نماید. در واقع قرار تأمین خواسته و دستور موقت شباهت‌هایی با یکدیگر دارند. هنگامی که شخص برای جلوگیری از تضییع حق، قبل از طرح دعوای اصلی در دادگاه خواستار توقیف مال، انجام یک عمل یا منع از انجام یک عمل می‌شود دادرسی فوری صورت می‌گیرد. در همین راستا بنا بر ماده 316 دستور موقت ممکن است دایر بر توقیف مال یا انجام عمل و یا منع از امری باشد؛ بنابراین موضوع این دستور می‌تواند دلالت بر مال داشته باشد مانند زمانی که شما مالی را خریداری می‌کنید و قبل از انتقال سند برای جلوگیری از فروش مال به غیر خواستار توقیف آن می‌شوید.

این دستور ممکن است غیرمالی نیز باشد مانند ملاقات فرزند که قبل از رسیدگی به دادخواست اصلی به‌وسیله این دستور می‌توانید فرزند را ملاقات کند.

نکته قابل‌توجه آن است که دستور موقت متفاوت از خواسته دعوی است و خواهان نمی‌تواند خواسته اصلی خود را به‌عنوان خواسته دستور موقت از دادگاه بخواهد و اینکه دستور موقت هیچ تأثیری در اصل دعوی ندارد.

تفاوت تأمین خواسته و دستور موقت

در تأمین خواسته شما 10 تا روز فرصت دارید دادخواست اصلی را مطرح کنید اما در دستور موقت این زمان 20 روز است.

دستور موقت به همراه اصل دعوا در دادگاه تجدیدنظر قابل اعتراض است اما تأمین خواسته قابل اعتراض نیست.

در دستور موقت فوری بودن خواسته باید احراز شود تا دادگاه دستور موقت را صادر کند اما در تأمین خواسته این امر ضرورت ندارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *