اسناد-عادی-و-رسمی

اسناد رسمی و عادی

اسناد به صورت کلی به دو دسته اسناد عادی و اسناد رسمی تقسیم می‌شوند. با استناد به قوانین سند عبارت است از هر نوشته که در مقام دعوی یا دفاع قابل استناد باشد.

اسناد رسمی

در تعریفی که از اسناد عادی و رسمی در قانون آمده است بنابر ماده ۱۲۸۷ قانون مدنی، اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مامورین رسمی در حدود صلاحیت آنها و بر طبق مقررات‌ قانونی تنظیم شده باشند رسمی است. نکته ای که در مورد اسناد رسمی باید در نظر داشت این است که از آنجایی که این اسناد بر طبق مقررات قانونی و در حضور ماموران رسمی تنظیم شده است امکان ادعای اشتباه و خطا در آن وجود ندارد و تنها می‌توان ادعا کرد این سند جعلی است.

در همین راستا ماده 1292 قانون مدنی بیان میدارد: در مقابل اسناد رسمی یا اسنادی که اعتبار اسناد رسمی را دارد انکار و تردید مسموع نیست و طرف میتواند ادعای جعلیت به اسناد‌ مزبور کند یا ثابت نماید که اسناد مزبور به جهتی از جهات قانونی از اعتبار افتاده است.

اسناد عادی

در مقابل، اسناد عادی اسنادی هستند که بر طبق موارد بالا تنظیم نشده باشند. مانند قراردادهای بنگاه‌های املاک، قراردادهای سازمان‌های خصوصی و دولتی، مکاتبات و نامه‌های اداری و … . با توجه به اینکه بر خلاف اسناد رسمی، این اسناد در حضور مامورین رسمی دارای صلاحیت و یا اداره ثبت اسناد و املاک ثبت نگردیده اند در مواردی می‌توان به مفاد آن ایراد وارد کرده و اظهار تردید نمود.

اسناد عادی در اعتبار اسناد رسمی

مطابق ماده 1291 قانون مدنی اسناد عادی در دو مورد اعتبار اسناد رسمی را داشته درباره طرفین و وراث و قائم مقام آنان معتبر است:

۱)اگر طرفی که سند بر علیه او اقامه شده است صدور آن را از منتسب‌ الیه تصدیق نماید.
2) هر گاه در محکمه ثابت شود که سند مزبور را طرفی که آن را تکذیب یا تردید کرده فی‌الواقع امضاء یا مهر کرده است.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *